Fina Saker

sverige-flag

Er gebeurt veel, heel veel. Mooie dingen maar soms ook wat minder leuke zaken. In onze niet aflatende zoektocht naar geluk in het Zweedse land was het verkrijgen van een persoonsnummer toch wel een redelijk grote horde te noemen. De wilde verhalen over de onpeilbare diepten van de Zweedse belastingdienst en haar Kafka-eske procedures leken toch een minder grote horde om te nemen. We waren misschien te goed voorbereid….misschien wel de belangrijkste les die we leerden als het gaat om dingen gedaan krijgen bij het Skatteverket (ook in Zweden niet leuker, of makkelijker). Houd je doel voor ogen en zorg dat je alle formulieren en bewijsmaterialen ingevuld meeneemt. Dan is het alleen nog een kwestie van geduld. We trotseerden een volle wachtkamer waarin we soms het idee hadden dat de complete bevolking van een Noord Afrikaans land IN ÉÉN KEER allemaal een persoonsnummer kwam aanvragen. En dan waren ze ook nog eens niet zo goed voorbereid als dat wij ons waanden. C201, C202 and counting……. 

De gemiddelde wachttijd zou tussen de 4 en 6 weken bedragen maar het lot was ons milder gestemd. Na twee weken al ontvingen we een verzoek om nog bewijsmateriaal aan te leveren met betrekking tot onze zorgverzekering. Al de documenten hiervoor hadden we tijdens de aanvraag al bij ons, er was alleen niet naar gevraagd. Ok dan, hier heb je ze alsnog, work your magic enzo….Weer twee weken later, op de verjaardag van mijn lief, was daar de verlossende envelop van de Skatteverket. Welkom in Zweden! Inclusief drie persoonsnummers voor het hele soepie. Een beter verjaardagskado konden we niet bedenken. Ondertussen ook al een Zweedse ID-kort aangevraagd en ontvangen. Die van het lief laat nog even op zich wachten maar dat komt helemaal goed. Stukje bij beetje voelen we ons alweer een beetje meer Zweeds.

Hiep Hoi! Dit is em!

Ook op het huizen front is er een doorbraak. We. Hebben. Een. Huis. Gekocht….. Met het oog op het aanbod in de regio waar we eerst in zochten (Småland) besloten we een tripje te wagen richting Värmland. Dat ligt een stuk hoger boven het Vänern meer rondom Karlstad. De rit van dik 5 uur ernaartoe opende ook gelijk onze ogen voor andere aangrenzende regio’s waar we soms naar huizen keken. In dit geweldige land zijn ook gewoon stukken die minder geschikt zijn en waar je dus ook niet wil wonen. Mooi, weten we dat ook weer….

De eerste visning was in Säffle en daar waren we eigenlijk al snel klaar. Het huis stond aan een drukke weg en de auto die voor ons geparkeerd stond was al een voorteken  Eerste drie letters van het nummerbord….KAK. En dat was het ook, we stapten uit en de vrachtwagens vlogen ons om de oren. We zijn direct omgedraaid en verder gereden naar Karlstad waar we voor de nacht een AirBnb hadden geboekt. De dag erna zouden we nog twee visningen in Sunne hebben, hopelijk zouden die beter zijn. 

Op weg van Karlstad naar Sunne bleek het in Värmland toch wel even een slagje ruiger te zijn. Net iets meer sneeuw, stukje kouder, de bergen hoger en de vergezichten nog net wat immenser. Later hoorden we dat er ook soms beren en wolven rondlopen. (ja meer dan 1, niet zo’n lullige polderwolf die vast weer platgereden gaat worden ergens op de A15) Het eerste huis was echt heel erg mooi. Meerdere bijgebouwen, een lap grond van heb ik jou daar maar weer langs de snelweg. De E45 waar ongeveer alle logistiek naar Noorwegen overheen dendert. Mooi huis verkeerde lokatie. Gelukkig hadden we het mooiste als laatste bewaard….Toen we naar Råbäcken reden werd het alleen maar beter. Steeds minder drukke wegen en de laatste afslag naar het huis was er één voor bestemmingsverkeer. Via een dik besneeuwde landweg tussen de bossen door doemde het huis zoals we het op Hemnet hadden gezien voor ons op. #fuckinawesome #bijzijnismeemaken Dit kon wel eens heel erg mooi zijn…

Anders, de olijke Zweedse makelaar, leidde ons rond door het huis en het was stiekem wel gelijk duidelijk. Deze is gooooeeed. We probeerden ons enthousiasme nog even te ‘curben’ maar het was duidelijk, we willen een bod doen. Omdat we niet wilden verdwalen in een zenuwslopende biedingen oorlog hielden we ons nog even kalm. Anders vertelde ons dat er nog twee andere visningen waren en dat die afgewacht moesten worden. Ok, stay cool, het moet zo zijn….

Fett Tisdag

We besloten onze zinnen een beetje te verzetten en onszelf niet te gek te maken. Dus niet de hele tijd op Hemnet rondhangen en kijken of er al andere biedingen waren. De dag dat de laatste visning was besloten we, om niet al te wanhopig over te komen, de volgende dag maar eens te bellen om te horen hoe het allemaal gegaan was. Anders, de olijke Zweedse makelaar, verbaasde ons echter al tijdens het avondeten. De visningen waren geweest en hij feliciteerde ons met ons nieuwe huis. Say Whuuuut!!! Vanaf nu dus weer van alles regelen om goed te  landen in onze nieuwe woonplaats. Dat vieren we met een vette dinsdag en een heerlijk Semla!  Gameface: on!

Rally momentje

Een ander bloedstollend broekpoep momentje was onze deep encounter met de Zweedse sneeuw op de wegen hier. Het sneeuwt hier de afgelopen weken stevig. (lees: meer sneeuw dan ik de afgelopen decennia in NL heb mogen meemaken) Het is echt ohne ende met de sneeuw. Hartstikke lekker hoor, begrijp me niet verkeerd. De grijze oude dame bracht ons al meerdere malen over besneeuwde bospaden en hoog arctische situaties veilig thuis….tot die ene dag. Na onze wekelijkse boodschappen reden we een alternatieve weg terug…gewoon omdat het mooi is. Een besneeuwde weg, door een iets te bruuske stuurcorrectie en een rijervaring van net 1 jaar ging ik full Colin McRae op een stille landweg in Zweden. Alleen liep het met deze rally rijders wat minder goed af. Geen materiële schade, beetje geschrokken en toch wel een groot probleem. Hier gingen we dus niet meer uitkomen. Zoals gezegd een stille landweg in Zweden met als logisch gevolg dat er dus niemand langsrijdt. We hadden boodschappen voor een week achterin de auto liggen dus de kans dat we á la Bear Grylls in een kameel moesten gaan kamperen was klein. Kamelen komen hier immers niet voor. Gelukkig was Zwederlander Ben natuurlijk weer bereid om ons te komen helpen. (Kudos voor Ben, +veel!) Na een wijze les over wat je in Zweden altijd in de auto bij je moet hebben en de nodige anekdotes over hoe de commando’s opgerolde egels roosterden op een kampvuur door ze in te smeren met klei, (als de klei helemaal hard is zijn ze gaar, Handig!) konden we onze weg vervolgen.

Ik had me eerder die dag nog helemaal het Zweedje gevoeld toen ik een omgevallen boom van de weg sleepte samen met een plaatselijke lumberjack. “Let me get my working gloves first” had ik nog gezegd om vervolgens zonder met mijn ogen te knipperen deze uit de achterbak van de grijze oude dame te vissen. Voortaan dus maar wat meer meenemen dan alleen werkhandschoenen.

Alweer die achtertuin

Al met al doet het Zweedse land ons goed. Zaken beginnen van de grond te komen en stukje bij beetje kunnen we ons steeds meer settelen. Nog wel even opletten bij de bakker en….tja…..overal eigenlijk…. met dat nummertjes trekken. In een lege winkel waar je echt de enige klant bent zul je niet geholpen worden totdat je zo’n papieren nummertje uit zo’n automaat trekt. Ordnung muss sein maar dan in het Zweeds. Houden ze hier wel van, kwestie van wennen. 

Nu aan de slag met de voorbereidingen voor ons nieuwe stekkie waar we eind Maart in kunnen. Spannende tijden ahead! Tot die tijd gooien wij nog een blokkie hout op het vuur en tellen we de herten die door onze achtertuin banjeren.

Hej då!

Wij gooien nog een blokkie hout op het vuur

Dotzirk 2017 © | No pixels were harmed making this website

Visit Dotzirk instagram