Nu we er toch zijn

sverige-flag

Het punt dat het nog zou kunnen voelen als een lange vakantie zijn we nu echt voorbij. Na vijf weken in Zweden is het toch wel aardig aan het landen dat dit nu ons leven is…dat we het hier echt moeten gaan maken. Dat is alleszins een verontrustende gedachte, sterker nog het geeft een heel prettig gevoel nu we er toch zijn. Aan de andere kant is het ook wel een gekke periode. Een soort van interbellum tussen twee levens, een transferium naar een nieuw bestaan.

Het is een tijd van rust en genieten maar tegelijkertijd moeten we ook acties ondernemen om het bestaan wat we voor ogen hebben te beginnen. Één actie hiervan is het aanvragen van het persoonsnummer (aka het BSN-eske nummer wat je in staat stelt om eigenlijk alles te doen) bij de Skatteverket (belastingdienst). In Jönköping togen we gewapend met elk officieel document denkbaar bij de Skatteverket naar binnen. De aanvraag lijkt vlotjes te verlopen, zelfs de gevreesde (en lastigst te realiseren) vraag over de zorgverzekeringen blijkt nergens op het formulier voor te komen. Ok. Dan maar zo, alles gekopieerd en ingevuld? Nu is het wachten….de Zweedse bureaucratie staat er bekend om dat het zo onpeilbaar is als van Gogh in zijn absinth periode. Iedere ochtend vanaf nu naar de brievenbus en hopen dat we mogen blijven. Watch this space… 

Omdat we zonder dit persoonsnummer nog niet heel veel anders kunnen doen (behalve huizen kijken natuurlijk) zijn we ook erg aan het genieten van de natuur. De herten en elanden vliegen ons hier werkelijk om de oren (en motorkap ook al). Het blijft toch heel bijzonder als je op zondagmiddag lekker warm bij de kachel zit en uit het raam kijkt en een hert door je tuin ziet lopen. Hoge Veluwe eat your heart out zullen we maar zeggen. Ook tijdens onze tochten door onze ‘achtertuin’ zijn we al meerdere malen een hert tegengekomen.

'Achtertuin'

Het is hier zo ontzettend mooi, dat is gewoon niet te bevatten. Heerlijk stil en de luchtkwaliteit is totaal anders dan wat we gewend zijn. Je staat er niet bij stil maar als je lekker door de sneeuw loopt te knisperen (of is dat die overbroek van Meef die dat geluid maakt?) dan gaat er echt iets open in je hoofd. Je komt met een enorme frisse energie weer terug uit de bossen, zo prettig.

Maar ook de ritjes met de auto door de landschappen hier zijn soms al adembenemend. Op weg naar een visning (bezichtiging) van een huis geloven we onze ogen soms niet. Ohne ende….

Sleigh days

En dat huizen kijken doen we ook veel ja. Vertelde ik al eerder over het hobbit-huis waar ik bijna mijn hoofd kwijt was, het shining huis waar we enge dingen bij bedachten en het veelbelovend huis wat we ondertussen al van de lijst hebben moeten schrappen. De laatste leek toch wel heel erg goed, echter een rekensom en een eerlijk moment met onszelf leverde een te grote compromis op. Leuk maar daar konden we dan eigenlijk niet van maken wat we echt wilden. En dat is nu het belangrijkste, een plek die we echt eigen kunnen maken. Concessies ok, maar niet meer dan de positieve punten van een huis. 

Dat bracht ons ook op een zondagmiddag bij een nieuwe kanshebber waar we besloten op de bonnefooi naartoe te rijden. En dat bleek heel erg de moeite waard en er werden met alleen de buitenkant al een hele hoop boxen geticked. Holy shit! Een tuin van 3842 M2 met appel-en kersenbomen, midden op het platteland, een greenhouse die wat liefde nodig heeft en met moeite kun je de buren zien in de verte. Want! Ook de rit ervandaan was adem-fucking-benemend, we konden het haast niet laten om een traantje weg te pinken…dit was hem dan toch echt? Er waren alleen nog wel twee (!!??) bezichtigingen gepland en konden andere mensen dus nog in ons huis gaan kijken. 

Een week later voor de eerste bezichtiging was het toch wel een lichtelijk ongemakkelijke situatie te noemen. Op de eerste plaats was het huis van binnen ook nog eens perfect. Er moet een hoop aan gebeuren maar dan hebben we echt ons eigen huisje waar we van dromen. Maar ja, als je dan met vier andere partijen door een huis loopt en je pikt ook maar iets op van interesse bij de andere partijen dan ga je echt in battle mode. Er was een hele groep Zwitsers die, naast dat ze bloed irritant waren, ook zeer geinteresseerd over kwamen. Normaal zijn die Zwitsers zo neutraal en alles maar nu dus even niet. Je merkt dat je gesprekken probeert af te luisteren en al je sympathie troeven speelt op de eigenaren. Het kopen van een huis gaat hier per opbod maar de verkoper beslist uiteindelijk aan wie het huis verkocht wordt. Logisch, maar vaak is het dan niet eens voor het hoogste bod waar het voor weggaat maar voor de grootste gunfactor. Het is dus alle hands aan dek willen we dit huis binnen hengelen.

Ik hoop het zo...(stop jinxing!)

Op dit moment hebben we een bod uitgebracht op het huis en hopen we er het beste van. De communicatie met de makelaar (Tina!) verloopt enigszins traag en dat wil nog wel eens lastig zijn. We houden vol en schakelen maar weer even een tandje terug, maar ondertussen dromen we al stiekem van ons huisje.

Kijk em shinen!

We wachten rustig af, niet alles gaat precies zoals je zelf zou willen, hoe vervelend dat soms ook kan zijn. In de tussentijd maken we dus de bossen onveilig, verbazen we ons over Zweedse gebruiken en gewoontes en hopen we dat we snel dat mooie huis hebben waar we van dromen.

Huizenjacht

Dotzirk 2017 © | No pixels were harmed making this website

Visit Dotzirk instagram