Puss och kram, lekker Zweeds

sverige-flag

Zonder enige moeite kan ik hier blijven oreren over de eindeloze schoonheid van de Smålandse natuur die zich elke dag weer voor onze ogen ontvouwt. Geen enkel probleem. Maar toch, ondanks het feit dat er in dit land meer bomen dan mensen zijn, zijn het de toch de Zweden zelf die dit land maken. Emigreren voelt als een reset van al je gewoonten, gebruiken en omstandigheden. Als je hetgeen je gewend was loslaat of eigenlijk vergeet dan komen daar weer nieuwe gewoonten, gebruiken en omstandigheden voor terug uit het land waar je bent gaan wonen. Kwestie van loslaten en observeren wat de modus operandi is van de mensen van je nieuwe thuisland.

Wat we de afgelopen tijd ook moesten loslaten was ons gele droomhuis. Heel eerlijk gezegd was het wat dat betreft een hele vervelende week. We hadden onze zinnen op dit huis gezet, alle boxes werden ‘geticked’ en het zag er naar uit dat het echt ging lukken. Op zaterdag nog samen met Ben (onze Zwederlandse kennis met oog voor huizen) naar de tweede bezichtiging geweest om te checken of we de kosten voor verbouwen en opknappen een beetje redelijk hadden ingeschat. Dat hadden we en er was maar 1 andere geïnteresseerde geweest die dag. Nog eens duidelijk gemaakt aan de eigenaar dat we het ECHT wilden kopen. Het leek erop dat dit hem ging worden.

We proberen te vergeten

Toen de week erna het bieden begon (je koopt hier een huis bij opbod en niet ‘op ze hollands’ met een vraagprijs waar je als koper dan zo ver mogelijk onder probeert te komen) begon de ellende. Er was 1 andere partij die ook wilde bieden (vast die fakking Zwitsers) en het was zenuwslopend. De communicatie met onze vriendin de makelaar Tina liep ook al niet soepel toen ze ons eerste bod niet wilde plaatsten en ons hierover niet inlichtte. “It fell from her mind” zoals ze het zo mooi zelf zei….GRRR. Maar het bieden begon (dat gaat per SMS) en elke keer als je een bod doet wordt iedereen die wil bieden daarvan op de hoogte gebracht. Het waren uiteindelijk 17 (WTF!!??) biedingen over en weer en een hele hoop stress verder die ons deed besluiten er toch mee te stoppen. Met pijn in ons hart, dat wel. De grens was bereikt en daar moeten we niet overheen gaan. Ik zal geen grappen maken over Nazi-goud of andere bankgeheimen, ik denk alleen niet dat we ooit nog in Zwitserland op vakantie gaan. Vet jammer maar helaas.

Koeien met kapsels

Ondertussen doen we ook nog ‘gewone’ dingen en verbazen we ons over de eigenaardigheden die dit land rijk is. Tussen alle mooie dingen zijn er ook heus wel wat stomme dingen te noemen. Zo is de radio die we hier kunnen ontvangen echt zo ont-zet-tend slecht dat je er haast ongelukkig van zou worden. Het lijkt erop alsof ze maar de rechten hebben van een paar nummers en dan gelijk nog ook eens hele slechte. In NL kunnen onze vrienden van lobotomy FM (SKYRADIO) je in een uurtje aardig inert krijgen maar hier is het echt heel erg. Despacito to the max zullen we maar zeggen.

Kleedjes: Wat is het met die kleedjes op de grond hier in Zweden? Maar echt. Echt overal liggen van die kleedjes in huizen waar je zo heerlijk je nek over kan breken. Bij onze dagelijkse tocht over Hemnet word je de ogen werkelijk dichtgegooid met die kleedjes. Kleedjes in de keuken, gang, badkamer, woonkamer (meerdere), slaapkamers en de wc natuurlijk. We hebben ons laten vertellen dat het met warme voeten te maken heeft en dat ze hier een hekel hebben aan koude voeten. Niet helemaal ons ding, ons droomhuis min kleedjes alstublieft!

Meef denkt na

Ook een heuse zaterdagse Fika is ons ten deel gevallen. Fika staat garant voor koffie met lekkers erbij. Dat heeft hier allerlei vormen en maten maar wij waren uitgenodigd door onze huisbazen Erik en Carina samen met onze Zwederlandse kennissen voor dus een fika. Heerlijke wafels met versgeplukte bosbessen, vanille-ijs, jam en natuurlijk vispgrädde. Holy shit! zo lust ik ze wel….Meef douwt zonder gène twee wafels weg met bessen en ijs terwijl de volwassenen na twee toch wel echt vol zitten. Erik en Carina wonen in een zelfgebouwd huis vlakbij hun koeien en kippen. Erik is een boer uit de regio en is een heuse groot grondbezitter. Land en huizen die van generatie op generatie over zijn gegaan en waar wij er nu ook 1 van huren. Van een tante geweest geloof ik. 

Er is nog even lichte paniek als lijkt dat de kippenschuur in brand staat maar dat blijkt al snel loos alarm. Daarna mag Meef nog even bij de koeien en schapen kijken en zelf eitjes rapen. De koeien zijn allemaal voorzien van volle haarbossen (zie foto) en links en rechts hangen er al wat kalveren uit die spoedig geboren zullen worden. Erik en Carina blijken alles onder controle te hebben en leiden ons rustig langs alle dieren die ze hebben. Daarna snel naar de bezichtiging van het gele droomhuis wat helaas niet doorging.

Mycklaflons

Ook besloten we voor een serieus potje poedelen een zwembad op te zoeken. Meef is er dol op en kan eindeloos ‘zwemmen’ en zich vermaken met allerlei waterglijbaan situaties. Prima! Nou is het zo dat de Zweden nogal sportief aangelegd zijn. Als ze ook maar iets sportief kunnen maken dan doen ze dat. Dit geldt ook voor ons ‘serieus potje poedelen’ en kost het even moeite om een leuk en kinder-fähig zwembad te vinden met een glijbaan en andere spetter aangelegenheden. De meeste zwembaden zijn van olympische afmetingen en hebben maar twee zwemrichtingen: heen en weer. Meestal met een aangrenzende gym vol met van die fitness martelwerktuigen waar je nooit weet of je er nu met  je benen of armen eerst in moet. Niet echt onze vibe dus.

Een klein uurtje rijden van huis kwamen we in het Familjebadet (kan niet meer mis gaan) in Sävsjö aan, benieuwd naar de glijbaan maar ook naar de heersende mores in het zwembad. Zo werd ik bij binnenkomst in een Engels zwembad ooit eens geconfronteerd met een eindeloze lijst met regels. Een lijst met do’s maar vooral don’ts die de voorgenomen zwempret direct de kop in drukte. Benieuwd hoe het hier was daarmee. Zweden houden ook wel van regels dus het zal mij benieuwen. Toen we onze entreebewijzen hadden betaald bleken heren en dames kleedkamers gescheiden. Dus niet van die multi-sex kleedhokken met van die blokkeer bankjes.

Nietsvermoedend stapte ik de heren kleedkamer binnen en heel even galmde de woorden van onze Zwederlandse kennis Hanny door mijn hoofd: Ook in de zomer kun je gewoon in je blote kont zwemmen, daar doen ze hier niet zo moeilijk over…over…over. Nou ben ik niet persé preuts aangelegd maar ik was toch enigszins van mijn apropos door de verschrompelde oude mannen pikkies die mij daar om de oren vlogen. Had niet gehoeven, probeer eraan te wennen.

We Hemnetten vrolijk verder en hopen dat we snel ons droomhuis kunnen vinden en dat we wat minder tegenstanders hebben als we iets moois vinden. Recht zo die gaat en als we het even niet meer zien zitten dan rollen we wel ergens door de sneeuw en genieten we van de geweldige landschappen en uitzichten totdat ons droomhuis daar is.

Hej då!

Zweedse dingen

Dotzirk 2017 © | No pixels were harmed making this website

Visit Dotzirk instagram