Råbäcken

sverige-flag

Je-zus-mina, zijn toch wel de drie woorden die de afgelopen periode treffend samenvatten. Dat was me er eentje zeg! Inderdaad, we kochten een huis in Råbäcken (Filip Bloemendal stem: In den Ruighen Beeck) en telden onze dagen af in ons geliefde Boarp waar we de eerste maanden van ons nieuwe leven doorbrachten. En ja, het was even slikken. Hier waren we ons avontuur begonnen, opgevangen door Carina en Erik, wegwijs laten maken door Hanny en Ben. Het waren maar drie maanden geweest maar het voelde heel bijzonder om mee te maken en jammer om weer weg te gaan. Maar ja, het Värmlandse avontuur lonkte, let us not linger, we moesten door.

We huurden voor een maand een huis in Hagfors op ongeveer drie kwartier rijden van ons nieuwe huis. Voor Zweedse begrippen eigenlijk vlakbij aangezien alles hier een eindje rijden is. Gelukkig wen je daar heel snel aan. Persoonlijk vonden we Hagfors niet je van het. Zonder de woorden naargeestig en pauper-ville te gebruiken zou je kunnen zeggen dat Hagfors niet heel bruisend was. Daar waar gemeenten in Nederland, in een uiterste poging tot city-marketing,  ‘het’ nog weleens hebben is Hagfors het allang kwijt. Misschien wel nooit gehad ook (haters gonna hate). Maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben hier letterlijk onze spullen neergezet en zijn de drie weken daarna elke dag (met uitzondering van Paaszondag) op en neer getuft om ons huisje te verbouwen. En dat was nog een flinke kluif bleek gaandeweg.

goodbye my lover, goodbye my friend

Omdat de wegen van Zweden en in het bijzonder Värmland soms wat erg ruig zijn lag het al een tijdje in de planning dat we afscheid gingen nemen van de grijze oude dame. In het geheim zochten we al een tijdje naar een Volvo XC70 op Blocket.se (de Zweedse Marktplaats) die haar plaats zou gaan innemen. Alsof de duvel ermee speelde wist de oude dame het de avond voor haar afscheid nog even moeilijk te maken. Na een dag hard klussen in ons huisje was ik niet helemaal scherp meer met achteruit rijden en kwamen we nog fijn vast te zitten in de sneeuw. Karma van de grijze oude dame zullen we maar zeggen. Anderhalf uur graven en een gekneusde rib later waren we dan toch eindelijk weer weg. De volgende dag reden we naar Karlstad om daar de nieuwe auto op te halen en de grijze oude dame naar haar laatste rustplaats te brengen. Nou zijn we totaal niet materialistisch aangelegd maar het was toch even een momentje. Het was toch wel onze eerste auto en ook nog eens de auto die onze Zweedse droom mogelijk had gemaakt. Zonder haar hadden we daar niet gestaan…..*KRAAAAK* onze mijmeringen werden bruut onderbroken door de medewerker van het sloopbedrijf die behendig de nummerplaten van de grijze oude dame aftrok. Ok, tijd om verder te gaan.

En verder moesten we zeker. Drie weken plus elke dag klussen in ons nieuwe huis. We stonden om 7 uur op en kwamen vaak 12 uur later weer aan in ons huurhuis in Hagfors om te eten en Hart van Nederland te kijken (ja dat kon, want Canal digitaal). Onze telefoons gingen steeds minder snel van het slot omdat onze vingerafdrukken aan het afslijten waren. De enige die ons grote klus avontuur nog draaglijk wist te maken was Dirk. Via Facebook kwamen we in contact met hem en zijn bedrijf en is het een plezierige samenwerking geworden. Omdat we hier zelf geen enkel stuk gereedschap hadden was het een uitkomst dat Dirk ons kon helpen. Met een aanhanger vol power tools, advies, een hoop ervaring en vooral veel tijd heeft hij onze droom laten uitkomen. Dirk, bedankt!

Breken! (special guest appearance by: dvanvuuren-allservices.com)

Met veel geduld peuterden we drie to vier lagen behang van de oude muren van ons huis en kwamen er altijd weer van die onverwachte dingen bovendrijven. Het leed wat verbouwen heet zullen we maar zeggen. Had je net een vers wandje in het behang gezet moest je zien dat je er met een deur weer een buts in maakt. Van dat soort dingen…..Na drie weken sta je zodanig op de automatische piloot dat de simpelste dingen mis kunnen gaan. Sleutels kwijt, die had jij toch? Van voor niet meer weten wat er vanachter gebeurd. Voor je het weet sta je over Zweedse bouwvoorschriften van voor 1990 die betrekking hebben op de scharnierafstand van deuren te praten alsof het niets is. 1,2 of drie kwadraats kabels…gewoon doen! Waar zit de hydrofoor?…Wat is een hydrofoor eigenlijk? Omdat de verhuis wagen de 18e (April) zou komen moesten we gewoon door.

Toen de dag daar was dat de verhuiswagen zou komen waren we dus zeker nog niet klaar. De spreekwoordelijke plintjes (I wish, the shit is real) moeten nog gedaan worden plus nog veel meer. Dozen worden langzaam uitgepakt en de schuur raakt steeds voller met karton, plastic en hout. Het is net kerstmis met alle spullen die je uitpakt waarvan je na vier maanden al niet meer wist dat je ze had. Verfrissend ook wel weer, op een eigenaardige manier, dat dan weer wel.

Powertools

Waar we ons nog met regelmaat over verbazen is de goede trouw waarmee zaken hier blijkbaar geregeld worden. Zo bestelden we voor een aanzienlijk bedrag een houten vloer bij een houthandel. Geen aanbetaling nodig, we gaan het voor je maken en laat maar horen wanneer je een keertje tijd hebt om hem op te halen. Ik maakte een testrit met onze nieuwe auto bij een autodealer. “Zal ik anders mijn rijbewijs of ID achterlaten?” vroeg ik aarzelend. Niet nodig joh, je komt toch wel terug. Dat zijn dan toch ook wel weer van die typisch Zweedse dingen die het leven hier aangenaam maken. Minder panisch op een bepaalde manier. Het soms aan Asperger grenzende pragmatisme van sommige Zweden is dan wel weer even wennen, maarja niet alles is rozengeur en maneschijn natuurlijk.

Onzen 'Blackie'

Afgelopen Zaterdag gooiden we onze Volvo (onzen Blackie) vol met plastic en papier en gingen we, lekker Zweeds, eerst ons afval recyclen bij de milieustraat. Daarna een fika gedaan bij de plaatselijke Konditori en toen kochten we eindelijk weer kamerplantjes voor ons nieuwe huisje. Ik denk dat het hier wel gaat lukken. Ons huisje vraagt zeker nog een hoop aandacht en toewijding maar dat is iets waar iedereen hier altijd mee bezig is. Je huis is hier naar mijn idee nooit af. Iets waar je in je betonnen hok in NL geen last van hebt. Anders, maar prima zo.

Hej då!

Lekker loeren vanuit de keuken.

Zweedse dingen

Dotzirk 2017 © | No pixels were harmed making this website

Visit Dotzirk instagram