Villa, Volvo, Vuvve

sverige-flag

Terwijl de verhuisdozen langzaam uitgepakt worden en de lijst met klusjes die nog moeten alleen maar groter en groter wordt begint het allemaal een beetje in te dalen. Daar zit je dan met je goede gedrag, in de droom die je zelf moet waarmaken…..we hadden het ons niet beter kunnen voorstellen! Onder het motto: “integreren kun je leren” gaan we vol op het orgel en proberen we ons aan ons nieuwe thuisland aan te passen waar we kunnen. Ik leer van houthandelaar Olof dat we in Zweden (ja, ik zei ‘we’) de drie V’s kennen. Een soort van huisje, boompje, beestje maar dan op z’n Zweeds. Villa (huis) [x] check, Volvo (je weet wel) [x] check, Vuvve (hond, en dan niet zo’n handtasmodel) [  ] hier wachten we nog even mee. Maar voor de rest zijn we prima op weg om alles lekker lagom aan te pakken.

Ondanks dat de zomer hier zwaar heeft toegeslagen zagen we tijdens onze ritjes door het eindeloze Värmlandse landschap steeds vaker grote hopen met brandhout liggen. En dus moesten wij er ook maar eens aan geloven. Hoe warm het nu ook mag zijn, in de winter wil je er toch warmpjes bijzitten en dus nu al hout regelen. Niet alleen is het nu goedkoper maar moet het ook gedroogd worden voor de komende winter. Ik besloot er maar eens een google-tje aan te wagen maar kwam niet echt verder dan, op zich heel goedkoop, hout wat van ver (dikke 50 km) bezorgt moest worden. Dat moest toch dichterbij kunnen…? Ik besloot op een middag op de bonnefooi bij een boerderij aan te rijden waar ik grote zakken (kubik) hout had zien liggen. In mijn beste Zweeds (jawel!)  lukte het me echter om een karrevracht (7 kuub) berkenhout te regelen wat we zelf nog moesten drogen. de beste man kwam het nog gratis brengen ook. Fuck yeah! Ik voelde me de koning te rijk dat ik dit even in het Zweeds had weten weg te zetten. 

Een paar dagen later kwam de beste man met zijn traktor en laadbak,15km per uur, aangesneld op precies de afgesproken tijd. Maar holy shit, toen hij de bak omkeerde en 7 kuub hout op ons grasveld flikkerde was het iets meer dan we dachten. “Mycket jobba” lol-de hij nog wijzend op de berg hout toen hij weer vertrok. Inderdaad, daar zouden we nog een flinke kluif aan hebben om dat netjes te stapelen zodat het kon drogen aan de wind.

"Mycket Jobba"

Met het zweet nog in in de bilnaad van het stapelen bleek het echter bij lange na niet genoeg te zijn. Ons huis is niet mega groot maar een beetje Zweed heeft toch wel minimaal 15 kuub liggen om de winter een beetje door te komen. Ok…dus nog zo’n lading regelen. De man van de eerste 7 kuub had alles wat ie had al verkocht dus die kon ons niet meer helpen. Maar dan is er Svenning, onze buurman die alles kan regelen en vooral ook iedereen kent. Al vaak was zijn naam gevallen maar nog nooit hadden we hem de hand mogen schudden, en toch stond ie daar dan ineens. Svenning is het prototype Zweedse kerel zoals je ze hier veel ziet. Altijd in werkkleding, het liefst van dat fluoriserende spul en altijd hetzelfde ook. Een essentieel accessoire is de z.g.n.  hörselskydd met ingebouwde bluetooth voor je telefoon en persoonlijk soundsystem. Deze heb je dan bij voorkeur eigenlijk altijd op zodat je gesprekspartner niet precies weet of ie nu gewoon zo tegen je kan praten of in dat microfoontje wat er aan vast zit. Ik weet het nog steeds niet.  Maar goed, Svenning is er zo één maar is er ook eentje van aanpakken. Direct grijpt hij de telefoon (koptelefoon had ie toch al op) en zet het op een bellen. Hij wist nog wel wat handelaren met hout en zou het gaan regelen. Mochten we ooit iets nodig hebben, gewoon vragen want hij heeft het of weet op zijn minst wel iemand die het zou kunnen. Goed om te weten…en even snel als hij ten tonele was verschenen was Svenning weer weg.

Een zondagochtend later terwijl ik met de slaap nog achter de oren mijn pentatonische jazzroutines (mol13 in de bas) achter de piano doorneem staat Svenning daar opeens weer (in dezelfde kleren ja) en moet ik meekomen. Blijkbaar is dit het uur van de houthandel en snellen we ons in zijn bus (hörselskyydd blijft op) naar Olof. Olof blijkt een hout connaisseur die op een steenworp afstand van ons woont. Het is een welbespraakte 60-er die mij in perfect Engels te woord staat over zijn hobby golfen terwijl hij stronken van een berkenboom van 1 meter lang achteloos met de houtklover aan stukken trekt. ‘These ones are especially for you!’ zegt hij met een knipoog. Met veel wijsheid over hout op zak keer ik weer terug naar het zondagochtendritueel en ben ik 10 kuub hout rijker. Het kan rustig daar drogen en moeten bellen als we het bezorgt willen hebben. Opnieuw wil ik als Hollander natuurlijk betalen of in ieder geval een aanbetaling doen maar dat gaat me helaas niet lukken. Hij zou in de tussentijd dood kunnen neervallen en dan heb ik geen hout èn geen geld zegt Olof. Hij is al blij als hij het geld krijgt als ie bij mensen af komt leveren.

Jag heter Jasper och jag bor i Sunne

Een ander staaltje keihard integreren wat ik sinds kort doe is terug de schoolbanken in om Zweeds te leren bij SFI (Svenska för Invandrare). Dit is een gratis cursus voor elke ‘vreemdeling’ die in Zweden komt wonen en wordt eigenlijk overal in Zweden (dus ook in ons stadje Sunne) gegeven. Ik kies voor de full time variant wat betekent dat ik vanaf nu elke dag van 8 tot half twaalf taalles krijg.  Als ik voor het eerst om 8 uur ‘s Ochtends het lokaaltje in de Kulturskolan van Sunne binnenstap tref ik een gemêleerd gezelschap. Het obligatoire groepje dames met hoofdoeken, een booskijkende Eritreeër (best aardige jongen hoor), een hoog hoestende dame uit China (gaat de hele les zo door), “Alex frrom Naigieria” (zo stelde hij zich voor) en Bart uit Nederland die de hele les door youtube filmpjes kijkt van streamers die meest gewelddadige videogames aan het spelen zijn. Dit beloofd nog wat te worden! 

Omdat ik een instromer ben kom ik in een klas terecht die al aardig ver is en het kost me moeite om mee te komen. Het is echter wel een hele fijne uitdaging en ik merk dat ik een hoop leer van Juf Anne die gewoon 3,5 uur Zweeds tegen je praat. Dan moet je op een gegeven moment wel….Ik zie het als een uitdaging om snel goed Zweeds te gaan spreken en neem me voor om misschien iets meer gewoon te proberen in het Zweeds in plaats van alles lekker uit mijn Engelse comfortzone te blijven doen. To be continued….maar dan in het Zweeds.

Maaien met 1PK extra

En als je het even niet verwacht is daar buurman Svenning weer die in vol ornaat op een zwoele lente avond aan ons verschijnt. Of we interesse hebben in een “studsmatta” voor Maevis. Een trampoline dus…..ehrm…ja….wel….nouja doe maar dan. Ruimte zat denken we dus dat zal ze wel leuk vinden. Enkele minuten later horen we in de verte het onmiskenbare geluid van de traktor van Svenning en komt hij samen met zoon Anton (8 jaar) aangereden met een triomfantelijk bungelende trampoline aan de voorkant van de traktor. Ok, zo ziet een trampoline van 3.6m doorsnee er dus echt uit en iets feller blauw dan we dachten. Onze beleefdheid heeft ons weer eens parten gespeeld en we besluiten hem dan maar zo ver mogelijk achter in de tuin te zetten en hem hopelijk een keer in te graven. Wat.Is.Dat.Ding.Lelijk. Als die kleine maar schik heeft toch?

Up on the hill is where you find us

Langzaam maar zeker leren we de omgeving en ons kleine stadje Sunne (of dorpje eigenlijk) steeds beter kennen en rijd ik zonder navigatie door Karlstad als we weer eens op één van onze tochten zijn in de grote stad. Zoals ik eerder al zei is er ook thuis wel altijd wat te doen. Omdat ons lappie grond ook uit aardig wat gras bestaat moeten we ook daarmee vaak aan de bak. Het blijkt (nu al) een hele warme lente te zijn en de natuur ontploft hier zo’n beetje de laatste weken. Het blijft verschrikkelijk lang licht en soms lijkt het wel alsof de volgende dag het gras en alle andere wilde planten om ons huis ontzettend hard gegroeid zijn. 

Als ik ‘s Avonds naar de houtschuur loop en in de verte zie hoe de avondzon de bosrand amberkleurige doet oplichten, er in de verte een koekkoek klinkt, ik de beek hoor ruisen en verder niets…..kan ik haast niets anders voelen dan geluk in de meest pure vorm. 

 Hej då!

Valt er hier nog wat te plukken!!??

Zweedse dingen

Dotzirk 2017 © | No pixels were harmed making this website

Visit Dotzirk instagram